Foto’s maken, de checklist aflopen, het dossier sluiten. Meer hoeft wie fotografeert niet te doen: de app zet datum, tijd en plaats in het beeld, werkt zonder bereik, en laat een onafhankelijke dienst het dossier stempelen. Hieronder staat alles wat de app en het dashboard doen, per onderdeel.

Op de plek zelf, met natte handen: de app zegt wat er nog ontbreekt en tekent de gegevens in het beeld.

Getekend op het toestel, verzegeld door een onafhankelijke dienst, en door iedereen zelf te controleren.

Wat je doorstuurt, hoe je het deelt, en waar je foto’s blijven.


Opdrachten klaarzetten, bewijsmateriaal van buiten ophalen, en alles in je eigen systeem.

Datum, tijd tot op de seconde, adres en je bedrijfsnaam, in het beeld getekend in plaats van ernaast bewaard. Hij overleeft een uitdraai, een schermafbeelding en een kopie, en blijft leesbaar in zwart-wit, want een rapport komt vaak op papier aan. Je stelt niets in: de eerste foto draagt hem al.
Waar het ophoudt: de balk toont de klok van het toestel, en die is een opgave. Het dossier draagt de gestempelde tijd ernaast, en dat is de tijd die vastligt.

Een stap vraagt om een minimum aantal foto’s en om de dingen die een foto niet kan tonen: een kenteken, een meterstand, een serienummer, een datum, een keuze uit een lijst. De app kan het kenteken of de meterstand in de zoeker lezen en voorstellen; jij bevestigt, en jouw bevestiging is wat erin komt. Elke waarde reist mee in de opname zelf, onder dezelfde handtekening van het toestel en dezelfde verzegeling als de foto.
Waar het ophoudt: een checklist maakt de reeks niet compleet. Wie fotografeert kiest nog steeds wat hij fotografeert, en het rapport noemt de stappen die open bleven in plaats van ze te verbergen.


De ondertekensleutel ontstaat in de beveiligde hardware van de telefoon en kan er niet uit, op allebei: de Secure Enclave op de iPhone, de keystore in hardware op Android. Apple verklaart hem via App Attest, Google via hardware-attestatie van de sleutel. De teller die de volgorde van je opnames vastlegt komt van dezelfde plek.
Voor degene die het dossier krijgt maakt het helemaal niets uit: hetzelfde dossier, hetzelfde rapport, dezelfde controlepagina, dezelfde controles. Een ploeg waarvan de helft op Android werkt, houdt geen twee soorten bewijsmateriaal over.
Waar het ophoudt: de attestatie stelt vast dat de app ongewijzigd was op een echt toestel. Zij zegt niets over waar de camera op gericht stond.
Een geschil gaat zelden over dertig foto’s. Het gaat over die ene waarop de leiding zichtbaar is, of die twee waarop de schade staat. Daarvoor maakt de app een uittreksel: die opnames op volle resolutie, met het handvol hashes dat laat zien dat ze onder de verzegeling van het dossier vallen, en dezelfde tijdstempel als het hele dossier.
Het draagt precies hetzelfde gewicht als het volledige dossier, want het hangt aan dezelfde verzegeling. Het past in een e-mail, een volledig archief van dertig foto’s niet. En het houdt de andere achtentwintig foto’s uit handen van de wederpartij, want in een woning of een bedrijfspand staat doorgaans meer dan waar het geschil over gaat.
Waar het ophoudt: een uittreksel vermeldt uit zichzelf dat het opname 3 van 12 is, en welke ontbreken. Dat is met opzet. Iedereen kan daarna het hele dossier opvragen.


Een bedrijf met vijf mensen op locatie heeft een andere vraag dan een losse gebruiker: wie gaat waarheen, met welke checklist, en is het af. Het dashboard beantwoordt precies dat. Je zet opdrachten klaar met een adres, een sjabloon en een persoon; ze verschijnen op diens telefoon onder “Klaargezet voor jou”; en je ziet de stand lopen van klaargezet naar opgepakt naar geregistreerd. Leden, rollen en je eigen sjablonen staan er ook, en je doorzoekt alles wat er in het veld is vastgelegd, kentekens en meterstanden inbegrepen.
Hetzelfde is er als API met webhooks, zodat dossiers in je eigen systeem terechtkomen in plaats van in een postvak. Dat is de route voor een verzekeraar of een geldverstrekker die het bewijsmateriaal wil laten aankomen waar de claim al ligt.
Wat het dashboard toont: het register, dus vingerafdrukken, volgnummers, zegels en registerbewijzen. Het kan op twee plekken foto’s openen, en alleen omdat een organisatie daarom vroeg: de levering op een verzoek, en dossiers die bij EverStamp worden bewaard zodra een eigenaar of beheerder dat aanzet. Elke opening via het dashboard of de API komt in het auditlog van die organisatie, met wie en wanneer. Technisch kan EverStamp ze ook openen, omdat wij de sleutel beheren; dat doen wij alleen op schriftelijk verzoek van de organisatie, of als een rechter of autoriteit ons daartoe met een bevel of vordering verplicht.

Een verzekeraar heeft foto’s van de verzekerde nodig. Een energieleverancier een meterstand bij een verhuizing. Een taxateur de woning voor een desktoptaxatie. Geen van die mensen wil een account of een abonnement.
Dus stuur je een link. Zij zien wie het vraagt en waarvoor, lopen de checklist af, en wat er terugkomt is een dossier met dezelfde handtekening van het toestel, dezelfde verzegeling en dezelfde registervermelding als een dossier van je eigen veldwerker. Ze maken de foto’s in de EverStamp-app; wie die nog niet heeft, installeert hem eerst.
Waar het ophoudt: een gast is een naam op een dossier en geen account. En wat er terugkomt is even sterk als al het andere hier: het legt vast dat deze foto’s in deze vorm bestonden op het moment van de stempel, niet wat ze tonen.
De keten in vier schakels, de normen bij naam, het venster in plaats van een moment, en de controles.
Naar de uitleg →Sleep een dossier op de pagina en zie het zelf. Er staan vier voorbeelddossiers klaar, waaronder een met een vervalste datum.
Naar de controlepagina →